۲۰ مطلب با موضوع «دلنوشته های مهدوی» ثبت شده است

کاش همه با هم همدل میشدیم

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 19}

 

کاش همه باهم همدل می شدیم

 

ای کاش لااقل شیعیانت ذرّه ای از غربت و مظلومّیت تو را درک می کردند و با رفتار و گفتار خویش، نمک به زخم های دلت نمی پاشیدند.

کاش دنبال پاسخی برای این سوال می گشتیم که آیا غیبت ولیّ خدا، سرنوشت محتوم و تقدیرناپذیر الهی است و یا این ما هستیم که تا کنون او را نخواسته ایم و ظهورش را طالب نبوده ایم؟

کاش متوجه می شدیم که فرمول ظهور، سخت و پیچیده نیست و این آگاهی، بیداری، درخواست و دعای ماست که ظهور را پیش از موعد مقدّر رقم خواهد زد و غفلت و خواب آلودگی ما از جمله علل اساسی در تاخیر ظهور حجّت خداست، ای کاش میدانستیم در دعا برای ظهورت چه اسراری نهفته است و چه برکات و آثاری بر آن مترتب است؟

اگر پیامت را جدی گرفته بودیم، اگر از این غفلتی که ریشه در دوازده قرن دوران غیبت دارد فاصله می گرفتیم، اگر همه با هم یک دل و یکپارچه از درگاه حضرت حق، ظهور نورانی ات را خواستار می شدیم، اگر آماده ی پذیرش و تحمل شما و اطاعت از اوامرت می شدیم، آیا تا بحال ظهورت صورت نپذیرفته بود؟

 

(کتاب آشتی با امام زمان، ص۹)

 

فایل عکس نوشته در ادامه مطلب 

  • يكشنبه ۱۳ اسفند ۹۶

تنها راه رهایی

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 18}

 

تنها راه رهایی

 

ای کاش مسلمانان جهان، این کلام الهی را در کتاب آسمانی خود باور می کردند که 

بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَّکُمْ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ وَمَا أَنَا عَلَیْکُم بِحَفِیظٍ ۰هود(٨۶)

ای کاش صدها میلیون مسلمانی که هرروز و بارها در نمازهای روزانه ی خویش ( اهدنا الصراط المستقیم) می گویند؛ از پیامبر مهربان خویش در حجّہ الوداع می شنیدند و می پذیرفتند که در این عصر و زمانه، تنها راه رهایی و یگانه راه رستگاری یعنی صراط مستقیم تو هستی.     

تو فصل مشترک تمام ادیان و مکاتبی؛ اما افسوس که در میان شیعیان، هنوز زبان مشترک و عزم راسخی برای دم زدن از تو دیده نمی شود. ای کاش لحظاتی با خویشتن خلوت می کردیم و از خود می پرسیدیم: آیا به راستی خداوند حکیم، این ولیّ معصوم و مظلوم خویش را برای این آفریده است که قرن های متمادی در پس پرده غیبت بماند و بشر هم در ظلمت و بدبختی دست و پا بزند؟

 

(کتاب آشتی با امام زمان، ص۸)

 

فایل عکس نوشته در ادامه مطلب 

  • جمعه ۲۹ دی ۹۶

مادران کلید راه ظهورند

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 17}

 

تربیت نسل؛ مادران کلید راه ظهورند

 

سالها به این می اندیشیدم که مهم ترین شرط ظهور چیست؟ و امروز پس از بررسی های فراوان می گویم تربیت نسل و  کادر سازی.

امام علی(ع)، ۲۵ سال خانه نشین شد چون سرباز نداشت. تنها کسی که برای دفاع از امام زمان خود و حریم ولایت قیام کرد حضرت زهرا(س) بود، دفاعی دیگر وجود نداشت! چون نسلی تربیت نشده بود.

در جریان عاشورا نیز نبود یاران وفادار و بصیر سبب می شود خانواده امام و بهترین یارانشان برای حفاظت از حریم ولایت به میدان بیایند و همگی به خاک و خون کشیده شوند. به نظر شما ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار شهیدی که برای دفاع از تشیع در ۸ سال دفاع مقدس سینه سپر کردند نتیجه چند سال کادرسازی و تربیت نیروی انسانی است؟ حداقل ۱۰۰۰ سال

تربیت نسل را بدون هیچ شک و شبهه ای زنان بر عهده دارند و مادران کلید راه ظهورند. افسوس که زنان ما از اهمیت ماهوی و موجودیت شریف خود خبر ندارند.

 

(استاد رائفی پور)

 

Read the rest 

  • پنجشنبه ۲۳ آذر ۹۶

هر یوسفی که یوسف زهرا نمی شود

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 16}

 

هر یوسفی که یوسف زهرا نمی شود

 

ای کاش پیروان زرتشت، این معنا را در می یافتند که "پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک"  تنها و تنها در دوران طلایی ظهور توست که مجال بروز خواهد یافت. تو را "یوسف زهرا" صدا می زنند و به یوسف تشبیه میکنند؛ اگر چه:

بالای تخت یوسف کنعان نوشته اند

هر یوسفی که یوسف زهرا نمیشود

هرگاه تو را با این لقب یاد می کنند نا خود آگاه آیه ای از قرآن کریم برایم تداعی می شود. آنگاه که برادران خطاکار یوسف به محضر او شرفیاب شدند، یوسف آنها را با این بیان مخاطب قرار داد کهَ هَلْ عَلِمْتُم مَّا فَعَلْتُم بِیُوسُفَ وَأَخِیهِ

هیچ می دانید با یوسف و برادرش چه کردید؟ بلافاصله بانویی قد خمیده در برابرم مجسم می شود که مرا و یکایک شیعیان و مردم جهان را مورد خطاب و عتاب قرار می دهد که " َ هَلْ عَلِمْتُم مَّا فَعَلْتُم بِیُوسُفَ وَأَخِیهِ؟" هیچ میدانید با یوسف من چه کردید؟ هیچ می دانید در این ۱۱۷۱ سال که از شروع غیبتش می گذرد بر مهدی من چه گذشته است؟ از اشک های غریبانه اش باخبرید؟ از غصه ها و قلب پر از خونش چه می دانید؟ برای خلاصی او از زندان غیبتش چه کردید؟ چرا برای رهایی او از غربت و غیبت و مظلومیت دعا نمی کنید؟ بدانید:

دلی شکسته تر از من در آن زمانه نبُوَد

در این زمانه دل فرزند من شکسته تر است

 

(برگرفته از کتاب آشتی با امام زمان)

 

Read the rest 

  • پنجشنبه ۹ آذر ۹۶

ای کاش کلیمیان می دانستند...

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 15}

 

ای کاش کلیمیان می دانستند...

 

ای کاش کلیمیان جهان می دانستند که نه تنها ید بیضا، عصا و سنگ موسی، الواح تورات و انگشتر سلیمان که تمام مواریث انبیا در نزد توست و همان خضر که حضرت موسی مصاحبت با وی را تاب نیاورد و این گونه مخاطب وی قرار گرفت که:

 

"َهَٰذَا فِرَاقُ بَیْنِی وَبَیْنِکَ"

چرا که:

مَا لَمْ تَسْتَطِع عَّلَیْهِ صَبْرًا

الکهف (۷۸)

 

در مقابل تو دست ادب بر سینه می نهد، به خدمتگذاری و همنشینی ات افتخار می کند و لحظه ای فراق و دوری ات را برنمی تابد.

موسی منجی بنی اسرائیل بود، تو منجی عالم بشریتی. موسی با یک فرعون درافتاد تو همه ی طاغوت های عالم و هزاران فرعون را به جای خویش نشانده و فرعونیّت را ریشه کن خواهی کرد...

 

( آشتی با امام زمان، ص۶)

 

فایل عکس نوشته در ادامه مطلب 

  • پنجشنبه ۴ آبان ۹۶

ای کاش همه عالم میدانستند...

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 14}

 

ای کاش همه عالم می دانستند...

 

ای حجت یزدان و ای امیر دوران

ای موعود انبیا و منجی انسانها

ای ذخیره خدا در زمین

ای کاش اهل عالم می دانستند که با آمدنت، چه سعادتی به آنان روی خواهد آورد که نه چشمی آن را دیده و نه گوشی آن را شنیده...

ای کاش مسیحیان جهان می دانستند که مسیح خود دلداده ی توست و برای ظهورت لحظه شماری می کند تا از آسمان فرود آید؛ در نماز به تو اقتدا می کند و پیروان خویش را به تبعیت از تو فرا خوانَد که اگر عیسی بنا به ضرورت و برای اتمام حجت، مرده ای را زنده می کرد؛ تو ای مقتدای مسیح، زمین و زمان، انسان و جهان و اسلام و قرآن را زنده خواهی کرد...

 

"السلام علیک یا امام المسیح"

 

( آشتی با امام زمان، ص۵)

 

فایل عکس نوشته در ادامه مطلب 

  • جمعه ۲۸ مهر ۹۶

او می آید...

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 13}

 

او می آید...

 

او با کوله باری از صبر می آید، او شمشیر علی(ع) را در دست می گیرد تا نامردان را سرکوب کند و برای هدایت مردمان قرآن را می آورد، او مثل ستاره ای درخشان در تیره ترین شب و مثل کوه بلندی در جنگل وحشت انگیز ظاهر می شود. او با قرآن محمد(ص) در سینه و شمشیر علی(ع) در دست و با مِهر زهرا (س) و صبر حسن(ع) و شجاعت حسین(ع) می آید.

سر تا پای او نبوت و ولایت است. او صفات همه پیامبران را با خود به همراه دارد. او با ظهورش دین را بر همه جهان حکم فرما می سازد و قیامش مانند قیامت و از بین برنده ی همه گناهان، و نامش از بین برنده ی همه نامردی هاست و سرانجام اوست که کافران را به سزای اعمالشان می رساند و رسالت پیامبران و زحمات آنان را نتیجه می بخشد. همه مسلمانان چشم انتظارند.آقای من، پس کی می آیی؟ بیا که به انتظارمان میخندند...

 

فایل عکس نوشته این متن در ادامه مطلب 

  • پنجشنبه ۲۰ مهر ۹۶

آن سوی فاصله ها

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 12}

 

آن سوی فاصله ها

 

مولایم

دلم برای ورود تو لحظه شماری میکند و حنجره ام تو را فریاد میزند، تو که تجلی عشقی. قنوتم را طولانی میکنم تا تو نیمه شبی برای آن دعا کنی. کوچه های غریب بی کسی را آب و جارو میکنم تا تو صبحی زود از آن کوچه عبور کنی.

هر روز چراغ دلم را با «جامعه کبیره» روشن می کنم و سفره افطارم را با «آل یاسین» و «عهد» تزیین میکنم، برای ظهور تو هر روز پای درد «کمیل» می نشینم. نمیدانم آخرین ایستگاه «توسل» چه هیجانی دارد که مرا با خود تا آن سوی فاصله ها می برد و صبح آدینه چه صفایی دارد، که صبح آسمانش پر از «ندبه» است.

مولایم...! بی تو دفتر دلمان پر است از مشق های انتظار و من با دلم می خواهم آن روز که می آیی زیباترین مدال ایثار را تقدیم نگاه تو کنم.

 

فایل عکس نوشته در ادامه مطلب 

  • سه شنبه ۱۱ مهر ۹۶

بزرگترین عذاب

{منبرک و دلنوشته مهدوی - شماره 11}

 

بزرگترین عذاب

 

زمانی که اراده خدا بر این امر واقع شد که بر قومی عذاب نازل کنه، بعد از مدتی مشاهده کردند که هیچ عذابی وارد نشد! و اوضاع آرامه... پیامبر قوم، از خدا پرسید: ماجرا چیست؟

خطاب آمد: «ای نبی من! عذابی بالاتر از اینکه لذت مناجاتم را از دل خلائق بیرون ببرم، در خزانه ی خود سراغ نداشتم و اکنون این جماعت را به همان عذاب و بلا مبتلا کرده ام.»

آهای جماعت! در این روزگار هم بزرگترین عذاب و شکنجه ی خدا اینه که « یاد امام زمان(عج) » در دل ما، جایی نداره و خلائق، صاحبشون رو فراموش کرده اند...

 

(روز عالم سوز / ص284)

 

فایل عکس نوشته در ادامه مطلب 

  • پنجشنبه ۶ مهر ۹۶

مجموعه دلنوشته های مهدوی (10 شماره)

شماره 1 :

 

هدف زندگی را گم کردیم...

 

در این سری، از منبرهای کوتاه و جذاب و دلنوشته های زیبا استفاده میشود.

 

" زندگی کردنی که صبح بلند شویم، یک سری کار تکراری انجام دهیم و شب دوباره بخوابیم و همینطور ادامه پیدا کند، با زندگی حیوانات به نظرم هیچ فرقی ندارد، باید بررسی کنیم که در این دنیا چقدر تأثیر گذاریم. بله، عده ای از ما فهمیده ایم که باید خدا را عبادت کرد ( ما خَلَقت الجِن و الإنس إلّا لِیَعبُدون ) : « ما جِن و اِنس را نیافریدیم جز اینکه ما را عبادت کنند. »

کسانی که تا اینجا آمدند مرحله حیوانی را رد کردند و انسان هستند، اما باز انسان ها بیشترشان متاسفانه همین جا متوقف میشوند. باید بالاتر از این فهم هم رفت. عبادت بدون شناخت امام زمان هیچ ارزشی ندارد، که یکی از وظایف اصلی منتظران، شناخت امام زمان (عج) است. "

 

(استاد رائفی پور، هشتگرد، 5 خرداد 96)

 

شماره 2 :

 

حجاب غیبت...

 

آقای من، بر منابر و معابرمان فریادت می زنیم تا بازگردی! اما غافلیم ا اینکه، آنکه باید باز گردد شما نیستید! آن ما هستیم که باید به خودمان بازگریدم!

مولا جان، از شما می خواهیم تا صدایمان را بشنوی و نظری با گوشه ی چشمت بر ما افکنی! اما از یاد برده ایم که شاهد و ناظر اعمالمانی و هفته ای دو بار پرونده ی کارهایمان را برابر چشمات داری...

با ضجّه و عاجزانه میخواهیم، بلکه نشانی ات را بگویی و ما سراسیمه خود را فدای قدومت کنیم! اما نمیدانم، چرا نمیتوانیم خواسته هایمان را فدای آمدنت کنیم! مگر محبوب ما نیستی و دائم آمدنت را نمیخواهیم؟ پس چرا آنچه تو میخواهی بر ما گران و سنگین و ناشدنیست؟

همه مان به دنبال آنانی می گردیم که تشرّف حضورت را داشته اند، اما فراموش کرده ایم که هر دم، ممکن است از کنارمان بگذری. یا صاحب الزمان همه مان آرزو میکنیم، کاش شما را می دیدیم و سلامی می گفتیم. ولی فراموش کرده ایم که هر کجا سلامت بگوییم، پاسخ مان می دهی.

حتی یادمان میرود، در کوی و برزن ها، بر هم سلام کنیم! شاید آنکه از کنارش به آرامی گذشتیم... گل نرگس... نمیدانم چه شد، این همه عطر نرگس را از یاد بردیم. شما دعایی کن. شاید به حرمت دعایت ما هم برگشتیم.میخواستم از حجاب بگویم! اما حجاب غیبتت، دیگر حجاب ها را از ذهنم رُبود...

 

بقیه در ادامه مطلب 

  • چهارشنبه ۵ مهر ۹۶
امام صادق(ع) میفرمایند:
هر کس خوشحال می شود و دوست دارد که در شمار یاران حضرت مهدی(عج) باشد، باید سه ویژگی داشته باشد: منتظر بودن، با وَرَع بودن، اخلاق بزرگوارانه داشتن.
(ورع یعنی دوری از گناه، تقوا داشتن و دوری از مکروهات و شُبَهات)